(1825-1892)

ksiądz katolicki, proboszcz w Klonówce, Polskim Brzoziu i Golubiu, działacz społeczny, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1877–1892.

Urodzony we wsi Wętfie k. Świecia. Syn Pawła i Konstancji. Uczeń Królewskiego Katolickiego Gimnazjum w Chojnicach, gdzie złożył egzamin dojrzałości w 1844 r. Studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie (1844–1845 i 1846–1848), w którym otrzymał sakrament święceń kapłańskich (1848). Pełnił funkcję wikarego w Kościerzynie, Wejherowie i administratora w Lipuszu. Następnie był proboszczem w Klonówce (1850–1856), Polskim Brzoziu (1856–1863) i ostatecznie w Golubiu (od 1863). W 1881 r. brał udział w pielgrzymce słowiańskiej do Rzymu, z której został zapamiętany dzięki wysokim umiejętnościom oratorskim. Był zaangażowany w działalność społeczną i patriotyczną, m.in. współpracując w 1885 r. z Komitetem dla Wygnańców, którego zadaniem była pomoc Polakom wysiedlanym z Prus. Zmarł w Golubiu w 1892 r.

1. Mross H., Dekowski Jakub (1825–1892), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 47.