(1872-1922)

ksiądz katolicki, proboszcz parafii w Golubiu, przewodniczący Rady Ludowej w Golubiu, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1916–1921.

Urodził się w 1872 r. w miejscowości Swornegacie na Kaszubach. Jego rodzicami byli Berta Kochanke i Franciszek Balzer. Wykształcenie zdobywał w Collegium Marianum w Pelplinie oraz gimnazjum w Brodnicy. Przez semestr kształcił się na studiach filozoficznych we Fryburgu w Badenii, po czym wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie przyjął w kwietniu 1899 r. W l. 1900–1909 był prokuratorem w Seminarium Duchownym. W maju 1909 r. objął urząd proboszcza w Golubiu i z tym miastem związał swą działalność społeczną. W l. 1918–1920 był przewodniczącym golubskiej Rady Ludowej. W tej organizacji przygotowywał społeczność Golubia do przyjęcia wojsk polskich i włączenia miasta do odrodzonej Rzeczypospolitej. To właśnie ksiądz Balzer uroczyście powitał i wygłosił przemówienie do wkraczających 16 stycznia 1920 r. wojsk polskich. Zmarł w Golubiu dwa lata później.

1. Mross H., Balzer Edward (1872–1922), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 3.