(1870-1942)

ksiądz katolicki, biskup sufragan chełmiński, rektor seminarium duchownego w Pelplinie, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1899–1942.

Urodzony w Gnieżdżewie w okolicy Pucka. Po uzyskaniu święceń kapłańskich w 1897 r. w Pelplinie i wikariacie w Gdańsku (Stare Szkoty) przeniesiony został do Chełmna, gdzie w 1898 r. objął stanowisko kapelana Sióstr Miłosierdzia oraz katechety gimnazjum żeńskiego. Równocześnie od 1900 r. został kapelanem konwiktu klas wyższych przy gimnazjum chełmińskim. Szczególną opieką otoczył członków nielegalnej organizacji filomackiej, których wspierał moralnie i materialnie. W 1911 r. biskup Rosentreter powierzył mu stanowisko wicerektora i ojca duchownego w pelplińskim seminarium duchownym. Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości objął funkcję rektora. W środowisku ceniony był przede wszystkim jako wzorowy wychowawca pokolenia przyszłych kapłanów. Jako rektor wstąpił do kapituły katedralnej, po czym w 1928 r. papież Pius XI mianował go biskupem tytularnym atrybitańskim i biskupem sufraganem chełmińskim. Był członkiem Polskiej Ligi Przeciwalkoholowej oraz moderatorem Bractw Trzeźwości. Ciężko chorując, uniknął losu księży zamordowanych jesienią 1939 r.

1. Samp J., Dominik Konstantyn, [w:] Słownik biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. 1, red. S. Gierszewski, Gdańsk 1992, s. 337–338.

2. Mross H., Dominik Konstantyn (1870–1942), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 55–56.

3. Mańkowski A., Prałaci i kanonicy katedralni chełmińscy: od założenia kapituły do naszych czasów, Toruń 1928, s. 32.