(1867-1957)

ksiądz katolicki, działacz narodowy i społeczny, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1902–1938.

Urodził się w Świeciu. W 1896 r. otrzymał święcenia kapłańskie, po czym dostał posadę wikariusza w Lipuszu na Kaszubach i administratora w Czarnowie. Na stałe osiadł jednak w Łąkorzu, gdzie w 1899 r. objął stanowisko administratora, a po 15-letniej pracy został proboszczem. Z nominacji biskupa sufragana z czasem został również wizytatorem nauki religii w dekanacie nowomiejskim i radcą duchownym. Udzielał się w organizacjach społecznych i kulturalnych. Był prezesem kółka rolniczego, w którym skupiał się na krzewieniu oświaty i polskości. Założone przez niego kółko śpiewacze, w którym tworzył również własne kompozycje, było znane na całym Pomorzu. Opiekował się także towarzystwami kościelnymi, m.in. Apostolstwem Modlitwy i Stowarzyszeniem Młodzieży Polskiej. Oprócz tego żywo zaangażował się w walkę z plagą pijaństwa w parafii. Założone w 1902 r. Bractwo Trzeźwości z czasem poprawiło sytuację w parafii. W 1939 r. został aresztowany i umieszczony w obozie koncentracyjnym Stutthof. Dzięki staraniom rodziny zwolniono go i nakazano pobyt w Berlinie. Po wojnie wrócił do Łąkorza, gdzie kontynuował pracę duszpasterską.

1. Jacewicz W., Martyrologium polskiego duchowieństwa rzymskokatolickiego pod okupacją hitlerowską w latach 1939–1945, t. 2, Warszawa 1977, s. 42.
2. Mross H., Dunajski Paweł, [w:] Słownik biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. 1, red. S. Gierszewski, Gdańsk 1992, s. 359.