(1852-1932)

filolog, historyk kultury, członek honorowy Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1928 r.

Urodzony w Pawłowicach k. Leszna w 1873 r. Ukończył gimnazjum w Lesznie. W 1875 r. rozpoczął studia slawistyczne i historyczne, w 1885 r. uzyskał doktorat na uniwersytecie we Wrocławiu. Był wówczas członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego działającego na tej uczelni, w l. 1875–1879 pełnił funkcję jego prezesa. Po 1885 r. związał się z Poznańskim Towarzystwem Przyjaciół Nauk. Do 1917 r. pracował tam jako konserwator zbiorów oraz bibliotekarz, w l. 1893–1914 pełnił funkcję prezesa Wydziału Historyczno-Literackiego, w 1923 r. został członkiem honorowym. Po 1898 r. był związany z Akademią Umiejętności (od 1905 r. jako członek korespondent), później też Polskiej Akademii Umiejętności. Był współzałożycielem Towarzystwa Ludoznawczego i jego prezesem. W l. 1917–1918 prowadził wykłady z języka i literatury polskiej w Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie. W l. 1919–1920 był dyrektorem Archiwum Państwowego w Poznaniu. W 1922 r. został profesorem honorowym literatury staropolskiej Uniwersytetu Poznańskiego, o którego powstanie zabiegał już w 1915 r., oraz członkiem honorowym Instytutu Zachodnio-Słowiańskiego w Poznaniu (1923). Współpracował z „Dziennikiem Poznańskim”.

1. Ziółkowski T., Erzepki Bolesław, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 6, Kraków 1948, s. 294–295.
2. Gąsiorowski A., Erzepki Bolesław, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 126.
3. Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A–J, Wrocław 1983, s. 336–338.