(1864-1936)

ksiądz, historyk Kościoła, historyk kultury, rektor Uniwersytetu Lwowskiego (1903/1904), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1898–1909.

Urodził się w Pogwizdowie k. Bochni. W 1887 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Był katechetą i nauczycielem historii w krakowskich gimnazjach. Jednocześnie wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim (1893–1896, 1912–1930), w roku akademickim 1914/1915 był dziekanem Wydziału Teologicznego. W l. 1896–1912 związany z Uniwersytetem Lwowskim, gdzie pełnił funkcje: dziekana Wydziału Teologicznego (1901/1902), rektora i prorektora (1904/1905). Redagował czasopisma „Polonia Sacra” oraz „Nova Polonia Sacra”. Inicjował i prowadził kwerendy w archiwach rzymskich, m.in. w zbiorach Archiwum Watykańskiego. Od 1926 r. pełnił obowiązki kanonika kapituły katedralnej krakowskiej. Był członkiem Akademii Umiejętności (1903 – członek korespondent, 1919 – członek czynny) i Polskiej Akademii Umiejętności – przewodniczył m.in. jej Komisji Historycznej. Należał do wielu towarzystw naukowych. W 1928 r. został członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Teologicznego, a w 1932 r. Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie. Badał m.in. dzieje UJ, ustawodawstwa kościelnego, przygotowywał edycje źródeł, opracował też instrukcję wydawniczą dla średniowiecznych źródeł historycznych.

1. Semkowicz W., Fijałek Jan Nepomucen, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 6, s. 441–443.
2. Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A–J, oprac. A. Śródka, P. Szczawiński, Wrocław 1983, s. 463–465.
3. Wierzbicka M., Fijałek Jan Nepomucen, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 133.