(1920-2011)

fizyczka, członkini zwykła Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1966–2011.

Urodziła się w Warszawie w rodzinie inteligenckiej, Aleksandra fizyka i nauczyciela akademickiego oraz Wiktorii Gutowskiej nauczycielki muzyki. Po przeniesieniu rodziców do Wilna w 1938 r. podjęła naukę w Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej w tym mieście. W czasie wojny pozostała wraz z matką i siostrą w Wilnie i uczyła się na tajnych kompletach, w lutym 1945 r. uzyskała maturę; pracowała zarobkowo jako sprzedawczyni gazet, pomoc w kuchni, robotnica na kolei. Uczestniczyła w konspiracji i była szyfrantką w kancelarii szefa Sztabu Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej płk. Lubosława Krzeszowskiego. W 1945 r. wyjechała z matką i starszą siostrą do Białegostoku, a następnie do Warszawy, gdzie podjęła studia z fizyki na Uniwersytecie Warszawskim. W lutym 1946 r. – po powrocie ojca z Anglii i objęciu przez niego katedry fizyki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika – przeniosła się do Torunia i kontynuowała naukę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UMK. Już w końcu 1946 r. została zastępcą asystenta najpierw przy Katedrze Astrofizyki, potem przy Katedrze Fizyki Doświadczalnej. Magisterium z fizyki obroniła w 1950 r. Pracę doktorską obroniła w 1958 r. i uzyskała tytuł kandydata nauk fizycznych. W 1964 r. habilitowała się, lecz władze nie zgodziły się na przyznanie jej etatu docenta w Katedrze Fizyki Doświadczalnej. W 1966 r. wraz z mężem przeniosła się do Poznania i podjęła pracę w Wyższej Szkole Rolniczej. W l. 1966–1972 była kierownikiem Katedry Fizyki Wydziału Technologii Rolno-Spożywczej Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Od 1972 r. pracowała na Politechnice Poznańskiej. W 1972 r. otrzymała tytuł profesor nadzwyczajnego, a w 1978 r. profesora zwyczajnego. Była visiting professors m.in. w Uniwersytecie Stanu Illinois Urbana 1964/1965, New York University 1969/1970, University of Western Ontario (Kanada) 1977/1978, National Institute for Basic Biology Okazaki (Japonia) 1988. W l. 1974–1981 była dyrektorem Instytutu Fizyki Politechniki Poznańskiej i wieloletnim kierownikiem Zakładu Fizyki Molekularnej. W 1995 r. przeszła na emeryturę. Prowadziła badania dotyczące zastosowania metod spektralnych do selekcji właściwych fotouczulaczy i fotoznaczników, które mogą być użyte w biologii i medycynie. Była członkinią wielu towarzystw, w tym członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Biofizycznego i przewodniczącą jego Zarządu Głównego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, American Society for Photobiology, European Society for Photobiology. Zmarła w Poznaniu. Pochowana na Cmentarzu Komunalnym nr 2 na Junikowie w Poznaniu.

1. Goc J., Dudkowiak A., Danuta Frąckowiak: wspomnienie, „Głos Politechniki: pismo Politechniki Poznańskiej”, R. 19, 2011, nr 2, s. 12–15, il.
2. Łubieńska-Iwaniszewska C., Szudy J., Danuta Jabłońska-Frąckowiak (1925–2011), „Głos Uczelni”, R. 20, 2011, nr 5, s. 10–11, portr.