(1883-1962)

architekt, student Politechniki Warszawskiej, absolwent Politechniki Ryskiej, przedsiębiorca, Komisarz Okręgowy na Pomorze Wydziału Politycznego Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze w 1920 r., członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1920 r.

Urodził się w Sandomierzu w spolonizowanej rodzinie pochodzenia fińsko-szwedzkiego. Był synem Ryszarda, działacza Stowarzyszania Techników Polskich. Szkołę średnią skończył w Warszawie w 1909 r. Naukę kontynuował na Wydziale Inżynieryjnym Politechniki Ryskiej. W l. 1906–1910 jako inżynier nadzorował budowę sieci kanalizacyjnej w Radomiu i Baku, następnie pracował na stanowisku architekta miejskiego w Łodzi. Od 1912 r. prowadził tam prywatne Biuro Budowlano-Techniczne. W tym czasie współpracował z łódzkimi władzami miejskimi nad opracowaniem systemu wodociągowo-kanalizacyjnego, był także projektantem kilku secesyjnych kamienic i gmachów w tym mieście (m.in. Resursy Rzemieślniczej-Chrześcijańskiej). W 1920 r. był pracownikiem cywilnym Wojska Polskiego na stanowisku Komisarza Wydziału Politycznego Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze w Grudziądzu, odpowiedzialnym za stosunki przedstawicieli armii z ludnością cywilną (m.in. w dziedzinie rozwijania kontaktów kulturalnych). Członek zwyczajny TNT od 1920 r. Od 1921 r. mieszkał w Poznaniu, następnie przeprowadził się do Warszawy. Pracował tam jako kierownik referatu budowlanego Starostwa Powiatowego w Warszawie, prowadził także Przedsiębiorstwo Techniczno-Budowlane. Kawaler Srebrnego Krzyża Zasługi w 1937 r. za osiągnięcia w służbie samorządowej. Po drugiej wojnie światowej osiadł w Olsztynie. W latach 50. XX w. pracował w kiosku na dworcu autobusowym. Zmarł w 1962 r. w Olsztynie, gdzie został pochowany.