(1893-1983)

prawnik i historyk, członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1947–1983.

Pochodził z rodziny małorolnych chłopów z Koniowa w pow. samborskim. W 1914 r. jako sanitariusz szpitala w Trembowli został wywieziony w głąb Rosji, a następnie na Syberię. Ukończył tam nauczanie w instytucie politechnicznym w Omsku i studia prawnicze na uniwersytecie w Irkucku. Na Syberii przebywał do 1921 r. Po powrocie do Polski kontynuował studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, na którym w 1939 r. obronił doktorat Pospolite ruszenie za Zygmunta I. Jednocześnie pracował jako inspektor szkolnictwa we Lwowie i nauczyciel w lwowskiej szkole nr 65. Podczas wojny zaangażowany był w tajne nauczanie. Habilitację uzyskał na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie w 1947 r. (zatwierdzona w 1949 r.). Przeniesiony na UMK, od 1954 r. był samodzielnym pracownikiem naukowym. Pracował w Katedrze Historii Ustroju Polski (następnie Katedrze Historii Polski).

1. Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii, red. S. Kalembka, Toruń, 2006, s. 216–217.