(1907-1973)

historyk, varsavianista, dziekan Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1965–1969), prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1956–1973), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1934 r.

Urodził się w Rakvere w Estonii. Początkowo był m.in. zatrudniony w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (1935–1937). Od 1936 r. był związany zawodowo z Politechniką Warszawską jako asystent, redagował „Biuletyn Historii Sztuki i Kultury” (1936–1939). Aktywnie działał w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Podczas drugiej wojny światowej pracował jako bibliotekarz, aktywnie uczestniczył w tajnym nauczaniu na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Był współpracownikiem Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Od 1941 r. pracował w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, po 1946 r. związał się zawodowo z tą uczelnią. W l. 1957–1968 pracował też w Wojskowej Akademii Politycznej. przewodniczył Radzie Naukowej Żydowskiego Instytutu Historycznego (1969–1973). W jego dorobku znalazły się m.in. prace z zakresu historii wojskowości, historii miast i nauk pomocniczych historii. W Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk kierował Zakładem Atlasu Historycznego (1953–1961). Redagował „Rocznik Warszawski” (1960–1972).

1. Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A–J, oprac. A. Śródka, P. Szczawiński, Wrocław 1983, s. 474–478.
2. Zahorski A., Stanisław Herbst, [w:] Historycy warszawscy ostatnich dwóch stuleci, red. A. Gieysztor, J. Maternicki, H. Samsonowicz, Warszawa 1986, s. 459–474.
3. Stanisław Herbst – historyk i regionalista: 12 lipca 1907–24 czerwca 1973, red. J. Kazimierski, Warszawa 1996.