(1897-1964)

prawnik i historyk prawa karnego, członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1946–1964.

Ukończył VII Gimnazjum we Lwowie w 1915 r., po czym rozpoczął studia prawnicze w Wiedniu. W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii austriackiej, biorąc udział m.in. w bitwie pod Verdun. Po wojnie kontynuował studia prawnicze (z przerwą na służbę wojskową w l. 1920–1921) na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie studiował także historię i etnografię. Po ukończeniu studiów w 1922 r. i uzyskaniu doktoratu, pracował na Uniwersytecie Jana Kazimierza jako asystent, a potem docent. W 1931 r. habilitował się na podstawie rozprawy o średniowiecznym prawie spadkowym. W czasie drugiej wojny światowej wykładał na Uniwersytecie Iwana Franki. Po wojnie został profesorem na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie pełnił funkcje prorektora (l. 1947–1948) i rektora (1948–1951), wykładał również na Uniwersytetach Jagiellońskim i Warszawskim. W 1952 r. przeniósł się do Warszawy. Do końca życia pracował na stołecznym uniwersytecie. Był również aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Zmarł w Warszawie w 1964 r. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

1. Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii, red. S. Kalembka, Toruń 2006, s. 355–356.