(1876-1950)

historyk, dyplomata, wykładowca akademicki na Uniwersytecie Warszawskim, członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1899 r.

Urodzony we Lwowie. W Warszawie był dyrektorem Biblioteki Ordynacji Krasińskich (1904/5–1910) oraz dyrektorem Archiwum Głównego Akt Dawnych (1918–1920), współredaktorem „Przeglądu Historycznego” (1917–1939). Od 1918 r. pracował na UW. W okresie międzywojennym był zaangażowany w sprawy dyplomatyczne, pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1922–1923). Był też ministrem pełnomocnym i posłem nadzwyczajnym RP w Moskwie (1925–1926) i Hadze (1927–1931). Na uczelnię powrócił w 1932 r. W okresie drugiej wojny światowej zabezpieczał zbiory Biblioteki Ordynacji Krasińskich, czynnie uczestniczył w tajnym nauczaniu prowadzonym na UW (1940–1943), następnie został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Krótki czas prowadził wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1945–1946). Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1908), Polskiej Akademii Umiejętności (od 1929 r. członek korespondent, od 1938 r. członek czynny) oraz prezesem Towarzystwa Miłośników Historii.

1. Gieysztor A., Stanisław Kętrzyński (1876–1950), [w:] Polski słownik biograficzny, t. 12, red. E. Rostworowski, Wrocław 1966–1967, s. 374–376.
2. Gieysztor A., Stanisław Kętrzyński (1876–1950), [w:] Historycy warszawscy ostatnich dwóch stuleci, pr. zbiorowa, Warszawa 1986, s. 219–228.
3. Barański M., Kętrzyński Stanisław, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 222.