(1880-1952)

historyk, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, inicjator i redaktor <i>P</i><i>olskiego słownika biograficznego</i>, poseł na sejm (1922–1927), prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1948), członek honorowy Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1935–1952.

Urodził się w Warszawie. W l. 1908–1913 wykładał historię w Towarzystwie Kursów Naukowych, następnie związał się zawodowo z UJ, gdzie przez wiele lat (1917–1948) kierował Katedrą Historii Polski Nowożytnej i Najnowszej. W okresie międzywojennym był posłem z ramienia Związku Ludowo-Narodowego. Wówczas zainicjował i redagował (1935–1939, 1946–1949) PSB. Podczas drugiej wojny światowej czynnie zaangażowany w tajne nauczanie. Jego dorobek naukowy obejmuje m.in. prace z zakresu historii politycznej, historii ustroju, biografistyki oraz edycje źródeł. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, przede wszystkim historycznych, m.in. członkiem założycielem krakowskiego oddziału Towarzystwa Historycznego we Lwowie (1913), przewodniczącym krakowskiego oddziału PTH (1946–1952) oraz prezesem PTH w 1948 r. Polska Akademia Umiejętności w 1922 r. powołała go na członka korespondenta, a w 1933 r. członka czynnego.

1. Rostworowski E., Konopczyński Władysław (1880–1952), [w:] Polski słownik biograficzny, red. E. Rostworowski, t. 13, Wrocław 1967–1968, s. 556–561.
2. Barański M., Konopczyński Władysław, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 241–243.
3. Bliński P., Władysław Konopczyński 1880–1952. Człowiek i dzieło, Kraków 2017.