(1858-1936)

ziemianin, działacz gospodarczy, właściciel dóbr ziemskich w Dąbrowie Starej i Gościeszynie (pow. wolsztyński) oraz w Kotowie (pow. grodziski), członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1917–1921.

Urodził się 13 sierpnia 1858 r. w Pożarowie (pow. szamotulski) w rodzinie ziemiańskiej Stanisława i Eleonory z Potworowskich. Po studiach prawniczych i praktykach rolniczych zajął się prowadzeniem majątków ziemskich, najpierw w Przysiece Starej (pow. kościański), objętej jako spadek po dziadku Edwardzie Potworowskim, a później rozległych dóbr Dąbrowa Stara i Gościeszyn, które kupił za 4 mln marek w 1901 r. Dokonał gruntownej reorganizacji tych dóbr, stawiając zwłaszcza na ich uprzemysłowienie. W Gościeszynie wzniósł okazałą rezydencję, gdzie znalazła się wartościowa biblioteka, zawierająca m.in. fragmenty księgozbiorów klasztornych z Pomorza, Kujaw i Wielkopolski, w tym cenne inkunabuły. W 1902 r. otrzymał tytuł hrabiego z rąk papieża Leona XIII, a w 1910 r. godność szambelana dworu z rąk cesarza Wilhelma II. Członek polskich towarzystw, m.in. członek dożywotni Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1915–1936).