(1876-1946)

historyk prawa, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1932–1933), prezes Polskiej Akademii Umiejętności (od 1939), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1935–1946.

Urodzony w Krakowie. Od 1908 r. profesor nadzwyczajny historii prawa polskiego na UJ, od 1912 r. profesor zwyczajny tej uczelni oraz dwukrotny dziekan Wydziału Prawa UJ (1913/1914, 1920/1921). Od 1914 r. członek korespondent Akademii Umiejętności, od 1918 r. członek czynny PAU, a następnie jej sekretarz generalny (od 1926) i prezes, zainicjował wiele działań rozszerzających zakres jej prac organizacyjnych i naukowych, inicjując np. wydawanie Polskiego słownika biograficznego. Był aktywnym publicystą „Głosu Narodu” (1916–1919), brał też m.in. udział w pracach polskich delegacji w Wersalu w 1919 r. Wygłaszał wykłady w Szkole Nauk Politycznych działającej przy Wydziale Prawa UJ (1921–1927). Zajmował wysoką pozycję w środowisku historyków – jako prezes Krakowskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 1932) oraz przewodniczący Zjazdu Historyków Polskich w Wilnie (1935). W okresie drugiej wojny światowej zaangażowany w tajne nauczanie oraz rozliczne akcje pomocy dla Polaków.

1. (A. Vetulani, PSB, T.16, s. 314–318 ) Vetulani A., Stanisław Kutrzeba (1876–1946), Polski słownik biograficzny, t. 16, red. E. Rostworowski, Wrocław 1971, s. 314–318.
2. Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 2: K–O, oprac. A. Śródka, P. Szczawiński, Wrocław 1984, s. 279–285.
3. Bliński P., Stanisław Kutrzeba 1876–1946. Biografia naukowa i polityczna, Kraków 2011.