(1895-1965)

nauczycielka, historyczka, wykładowczyni akademicka na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, członkini Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1946–1965.

Urodzona w Krukienicach koło Mościsk. Początkowo pracowała jako nauczycielka w prywatnym gimnazjum żeńskim we Lwowie (1920–1929), a w latach 30. XX w. także jako wizytatorka szkół w Łodzi i Warszawie. Po zakończeniu drugiej wojny światowej rozpoczęła pracę na uczelniach wyższych – Łodzi (1945) oraz Torunia (z UMK związała się od 1946 r.). Na tamtejszym Wydziale Humanistycznym uzyskała habilitację (1947), pełniła obowiązki prodziekana (1954–1956) i dziekana (1956–1958). W l. 1950–1951 pracowała też w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Czynnie współpracowała z Polskim Towarzystwem Historycznym, należała do Polskiego Stowarzyszenia Kobiet z Wyższym Wykształceniem oraz Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej Kobiet. Od 1948 r. wchodziła w skład Komitetu Historycznego Polskiej Akademii Umiejętności. Jej badania naukowe dotyczyły głównie historii nowożytnej, metodyki i dydaktyki historii oraz historii wychowania. Opracowała też m.in. podręcznik historii dla szkół średnich (1938).

1. Grabowska-Pieńkosz D., Historia wychowania w twórczości i działalności dydaktycznej Jadwigi Lechickiej (1895–1965) w okresie toruńskim, „Przegląd Historyczno-Oświatowy”, 2022, nr 3–4, s. 55–74.

2. Piasek W., Jadwiga Lechicka. „Kobieta nowa i nowoczesna” a nowy porządek i relacja płci w historii oraz naukowych instytucjach historycznych, [w:] Niewidzia(l)ne. Kobiety i historia Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, red. A. Derra, A. M. Kola, W. Piasek, Toruń 2020, s. 57–93.

3. Piasek W., Jadwiga Lechicka – kobieta nowa i nowoczesna. Kulturowy porządek i relacja płci w historiografii polskiej, Toruń 2022.