(1885-1918)

ekonomista, działacz spółdzielczy, publicysta, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1908–1917.

Urodził się w Chełmnie w rodzinie Piotra – mistrza malarskiego i Antoniny z Wysockich. Po ukończeniu szkoły ludowej kontynuował naukę w Królewskim Gimnazjum w Chełmnie, gdzie w 1904 zdał egzamin dojrzałości. W tym czasie przystąpił do konspiracyjnego ruchu filomackiego. W l. 1904–1906 studiował teologię w Seminarium Duchownym w Pelplinie a następnie nauki o państwie (elementy prawa, ekonomii i administracji) we Fryburgu Bryzgowijskim. W 1909 r. obronił doktorat na uniwersytecie w Monachium poświęcony kwestiom rozwoju organizacyjnego rzemiosła polskiego pod zaborem pruskim. Po powrocie na Pomorze pracował jako urzędnik bankowy w polskich bankach ludowych w Lubawie i Pelplinie. Od 1912 r. pełnił funkcję sekretarza a następnie zastępcy patrona Związku Spółek Zarobkowych w Poznaniu – największej centrali polskich spółek kredytowych działających pod zaborem pruskim. Na łamach „Roczników TNT” ogłosił artykuł o sposobie podniesienia potencjału gospodarczego ludności polskiej w Prusach. Publikował teksty odnoszące się do problemów ekonomicznych ziem pomorskich. Zmarł w Poznaniu. Pochowany został na cmentarzu św. Marcina.

1. Szews J., Spandowski Paweł (1885–1918), [w:] Polski słownik biograficzny, t. 41, red. H. Markiewicz, Kraków 2002, s. 37.