(1854-1923)

lekarz, profesor nauk medycznych, działacz społeczny, prezes Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, inicjator i pierwszy rektor Uniwersytetu Poznańskiego, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1917–1921.

Urodził się w rodzinie lekarza Tadeusza i Doroty z Korytowskich w Śremie, gdzie ojciec prowadził praktykę prywatną. Po ukończeniu szkoły ludowej kontynuował naukę w Królewskim Gimnazjum w Śremie. W 1872 r. został osierocony. Dzięki pomocy sąsiadów w 1873 r. rozpoczął naukę na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1877 r. obronił doktorat, a następnie specjalizował się w ginekologii i położnictwie. Od 1883 r. prowadził w Poznaniu prywatną praktykę ginekologiczną. Pracował także w Zakładzie Położniczym św. Elżbiety. Aktywny członek Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, redagował „Roczniki PTPN” oraz „Nowiny Lekarskie”. W l. 1915–1923 był prezesem Towarzystwa. Prowadził badania naukowe i publikował ich wyniki z zakresu chorób ginekologicznych, anatomii, patologii ogólnej oraz estetyki w medycynie. Był jednym z głównych organizatorów Uniwersytetu Poznańskiego i jego pierwszym rektorem w l. 1919–1923. Należał do wielu organizacji naukowych, m.in. Akademii Umiejętności w Krakowie, Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Został honorowym członkiem Towarzystw Lekarskich w Warszawie, Krakowie, Lublinie, Wilnie i Łodzi. W 1900 r. otrzymał doktorat honorowy Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Zmarł w Poznaniu. Pochowany został w kościele św. Wojciecha.

1. Musielak M., Heliodor Święcicki (1854–1923), Poznań 2013.