(1889-1939)

ksiądz katolicki, proboszcz w Klonówce, działacz społeczny, delegat na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1927 r.

Urodził się w Łasinie, jego ojciec Franciszek był rolnikiem. Po ukończeniu szkoły ludowej edukację kontynuował w Progimnazjum Biskupim (Collegium Marianum) w Pelplinie oraz w Królewskim Gimnazjum w Brodnicy. W 1911 r. po złożeniu egzaminów maturalnych wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenie kapłańskie uzyskał w 1915 r., po czym sprawował posługę duszpasterską w Gdańsku i Brusach. W 1918 r. został tam członkiem miejscowej Rady Ludowej, a następnie delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu. Od 1919 r. aktywnie działał w strukturach Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W l. 1924–1939 pełnił posługę duszpasterską jako proboszcz w parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Klonówce. Po agresji Rzeszy Niemieckiej na Polskę aresztowany jesienią 1939 r. Stracony w Lesie Szpęgawskim 16 października 1939 r. Spoczął we wspólnej mogile ofiar niemieckiego bestialstwa.

1. Mross H., Szpitter Jan (1889–1939), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 322.