(1887-1968)

historyk, dziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Poznańskiego (1928–1929, 1945–1946), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1926 r., od 1935 r. członek korespondent.

Urodzony w Kielcach. Do szkół średnich uczęszczał w Kielcach (wydalano go za udział w strajku szkolnym) oraz w Warszawie, gdzie w 1907 r. zdał maturę. W 1912 r. ukończył ze stopniem doktora studia historyczne w Krakowie na Uniwersytecie Jagiellońskim, w l. 1912–1913 odbył studia uzupełniające w Lipsku i Paryżu. Początkowo, po 1913 r., zawodowo związany z Archiwum Akt Dawnych, Uniwersytetem Warszawskim oraz Wolną Wszechnicą Polską. Prowadził też wykłady na kursach pedagogicznych Jana Miłkowskiego dla kobiet. Po 1919 r. podjął pracę na Uniwersytecie Poznańskim (jako profesor nadzwyczajny), był tam zatrudniony do 1960 r. W okresie drugiej wojny światowej zaangażował się w tajne nauczanie prowadzone na UW oraz tajnym Uniwersytecie Ziemi Zachodnich w Warszawie (1942–1945). Założył czasopismo „Roczniki Historyczne”, został jego wieloletnim redaktorem (1928–1968). Był m.in. członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (tytularnym od 1952 r.) oraz Polskiej Akademii Nauk (rzeczywistym od 1957 r.), wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 1933 r.) a także prezesem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (w l. 1956–1961).

1. Gąsiorowski A., Tymieniecki Kazimierz, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 533–534.
2. Kazimierz Tymieniecki (1887–1968). Dorobek i miejsce w mediewistyce polskiej, pr. zbiorowa, Poznań 1990.
3. Labuda G., Kazimierz Tymieniecki, [w:] Wybitni historycy wielkopolscy, pr. zbiorowa, Poznań 1985, s. 313–331.