(1889-1964)

nauczyciel, historyk wychowania, wykładowca akademicki, wiceprezes Wydziału Historyczno-Archeologicznego Towarzystwa Naukowego W Toruniu od 1924 r., członek zamiejscowy od 1950 r.

Urodził się w Rzepienniku Strzyżewskim w pow. gorlickim. Szkołę średnią oraz studia wyższe na Uniwersytecie Jagiellońskim (1912) ukończył w Krakowie. Po studiach uzyskał kwalifikacje nauczycielskie i rozpoczął pracę w tym zawodzie. Od 1920 r. związany z Toruniem jako nauczyciel w gimnazjum oraz kierownik Wyższych Kursów Naukowych. Po 1930 r. przeniósł się do Poznania, gdzie również kierował Wyższymi Kursami Naukowymi oraz prowadził zajęcia na Uniwersytecie Poznańskim. Podczas drugiej wojny światowej był czynnie zaangażowany w tajne nauczanie. Po 1945 r. przeniósł się do Wrocławia i związał zawodowo z Uniwersytetem Wrocławskim. Był członkiem licznych towarzystw naukowych, m.in. Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, od 1953 r. członkiem Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk. Współpracował z wieloma czasopismami naukowymi, w 1927 r. założył pierwsze profesjonalne pismo historyczno-oświatowe „Minerwa Polska”.

1. Barycz H., Stanisław Tync jako historyk wychowania i szkolnictwa (1889–1964), „Przegląd Historyczno-Oświatowy”, nr 3, 1964, s. 285–296.
2. Szulakiewicz W., Stanisław Franciszek Tync. Szkic portretu historyka oświaty i wychowania, [w:] Ocalić od niepamięci, red. J. Szablicka-Żak, Kraków 2002, s. 11–25.
3. Szulakiewicz W., Tync Stanisław Franciszek (1889–1964), [w:] Słownik biograficzny polskiej historii wychowania, red. A. Meissner, W. Szulakiewicz, Toruń 2008, s. 838–845.