(1901-1976)

historyk prawa i prawa kościelnego, mediewista, edytor źródeł, dziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1946–1948), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1955 r.

Urodzony w Sanoku. Od 1928 r. związany zawodowo z UJ. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. – otrzymał Krzyż Walecznych. W okresie międzywojennym był krytyczny wobec rządów sanacji, sprzeciwiał się gettu ławkowemu, związał się wówczas z ruchem ludowym, działał w Związku Inteligencji Ludowej oraz Froncie Morges. W okresie drugiej wojny światowej wchodził w skład 2 Dywizji Strzelców Pieszych we Francji, internowany w Szwajcarii nadzorował tam edukację polskich żołnierzy w ramach tzw. obozów uniwersyteckich. Po 1945 r. powrócił na UJ i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Po likwidacji Wydziału Teologicznego na UJ w 1954 r. współpracował z krakowskim Papieskim Wydziałem Teologicznym. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, m.in. Warszawskiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Naukowego we Lwowie, wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Historycznego. Od 1938 r. członek korespondent, od 1950 r. członek czynny, w l. 1957–1958 sekretarz generalny Polskiej Akademii Umiejętności, zabiegał o jej reaktywację. Od 1952 r. był członkiem Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk.

1. Adam Vetulani 1901–1976. Materiały z Posiedzenia Naukowego PAU w dniu 16 listopada 2001 r., Kraków 2005.
2. Biliński P., Adam Vetulani (1901–1976). Historyk prawa polskiego i kanoniczego, Kraków 2023.
3. Uruszczak W., Adam Joachim Vetulani (1901–1976), [w:] , Kraków 2000, s. 393–400.