(1891-1985)

lekarz, pamiętnikarz, działacz społeczny, samorządowiec, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu od 1925 r.

Urodził się we wsi Polskie Brzozie w pow. brodnickim w rodzinie Józefa i Marianny z domu Rogowskiej. Jego ojciec był właścicielem gospodarstwa rolnego. Po ukończeniu szkoły ludowej w 1904 r. edukację kontynuował w gimnazjum w Poznaniu. Po złożeniu egzaminu dojrzałości w 1912 r. studiował medycynę w Berlinie. W czasie pierwszej wojny światowej służył jako sanitariusz w armii pruskiej, został ranny w bitwie pod Verdun w 1916 r. W 1920 r. otrzymał dyplom lekarza medycyny. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W l. 1921–1922 był lekarzem naczelnym w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty w Chełmnie. W 1922 r. otrzymał stopień doktora medycyny. W okresie międzywojennym prowadził prywatną praktykę lekarską w Chełmnie, pracował również w instytucjach cywilnych i wojskowych w Chełmnie i Grudziądzu. Brał aktywny udział w życiu społecznym i kulturalnym Chełmna. Był prezesem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Towarzystwa Śpiewu „Harmonia”, aktywnie uczestniczył w pracach Polskiego Czerwonego Krzyża i Ochotniczej Straży Ogniowej w Chełmnie. W l. 1926–1931 pełnił funkcję członka magistratu Chełmna. W kampanii 1939 r. brał udział jako lekarz wojskowy. W okresie wojny przebywał w obozach jenieckich na terenie Rzeszy Niemieckiej. W 1946 r. powrócił do Chełmna, gdzie pełnił funkcję lekarza powiatowego i kierownika przychodni. Zmarł w Chełmnie, tam też został pochowany.

1. Rafiński S., Wasielewski Franciszek (1891–1985), [w:] Chełmiński słownik biograficzny, Chełmno 2006, s. 180–181.