(1863-1930)

ksiądz katolicki, proboszcz w Kościelnej Jani, dziekan nowski, działacz społeczny, samorządowiec, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1901–1928.

Urodził się w Lubawie w rodzinie Wojciecha i Anny z Kurzyńskich, jego ojciec był rzemieślnikiem, mistrzem szewskim. Po ukończeniu szkoły ludowej edukację kontynuował w Progimnazjum w Lubawie i Królewskim Gimnazjum w Brodnicy, gdzie 1885 r. złożył egzamin dojrzałości. Ze względu na politykę kulturkampfu prowadzoną przez państwo pruskie i zawieszenie działalności Seminarium Duchownego w Pelplinie teologię i filozofię studiował na uniwersytecie w Monachium. Po wznowieniu działalności seminarium pelplińskiego podjął naukę w tej uczelni. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1890 r. Z uwagi na skromne środki finansowe rodziny na każdym szczeblu edukacji korzystał ze wsparcia stypendialnego ze strony Towarzystwa Pomocy Naukowej. W l. 1890–1896 pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz w Wąbrzeźnie, Lisiewie, Łobdowie i Tucholi. Był także administratorem w parafiach w Wudzynie i Śliwicach. W lutym 1896 r. otrzymał nominację na proboszcza parafii pw. Trójcy Świętej w Kościelnej Jani w ówczesnym pow. kwidzyńskim. Był aktywnym uczestnikiem polskiego życia organizacyjnego: wszedł w skład polskiego komitetu wyborczego na powiat kwidzyński, od 1900 r. zasiadał w sejmiku powiatowym w Kwidzynie, w l. 1918–1920 był członkiem Polskiej Rady Ludowej w Gniewie. Zmarł w Kościelnej Jani, gdzie został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

1. Mross H., Wiśnicki Władysław (1863–1930), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 360.