(1900-1955)

historyk, działacz polityczny obozu narodowego, Związku Młodych Narodowców, Ruchu Narodowo-Państwowego oraz Klubu 11 Listopada, członek korespondent Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1935–1953.

Urodzony w Stryju. Podczas pierwszej wojny światowej, od 1917 r., był ochotnikiem w Polskim Korpusie Posiłkowym. Ukończył studia na uniwersytecie we Lwowie, w 1924 r. zdobył na tej uczelni stopień doktora. Od 1925 r. był zawodowo związany z Uniwersytetem Poznańskim, gdzie uzyskał kolejne stopnie i tytuły naukowe, w 1925 r. habilitację, w 1929 r. profesurę nadzwyczajną, a w 1936 r. został profesorem zwyczajnym. Prowadził też, organizowane przez tę uczelnię, wykłady powszechne, głównie na terenie Prus Wschodnich (1934–1939). W okresie drugiej wojny światowej zaangażował się w tajne nauczanie i organizację Uniwersytetu Ziem Zachodnich w Warszawie. Współpracował też z Biurem Zachodnim Delegatury Rządu RP na Kraj, kierował Wydziałem Nauki w Departamencie Informacji. W 1945 r. powołał Instytut Zachodni i został jego dyrektorem, założył też „Czasopismo Prawno-Historyczne”. Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (korespondentem od 1945 r., czynnym od 1948 r.), Polskiej Akademii Nauk (członek rzeczywisty od 1952 r.) a także Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od 1927 r. sekretarzem Komisji Historycznej). Współpracował z Instytutem Bałtyckim w Gdyni (tworzył program badawczy tej instytucji), Instytutem Śląskim w Katowicach oraz Towarzystwem Przyjaciół Nauki i Sztuki w Gdańsku.

1. Izdebski H., Wojciechowski Zygmunt, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 561.
2. Olszewski H., Zygmunt Wojciechowski, [w:] Wybitni historycy wielkopolscy, pr. zbiorowa, Poznań 1989, s. 269–285.