(1830-1902)

ksiądz katolicki, proboszcz w Starogrodzie, działacz społeczny, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1899–1902.

Urodził się we wsi Podjazdy w pow. kartuskim w rodzinie Michała i Rozalii z domu Styczyńskiej. Jego ojciec był nauczycielem w szkole ludowej oraz organistą. W l. 1842–1845 był uczniem pelplińskiej szkoły katedralnej. Edukację na szczeblu średnim kontynuował w Królewskim Gimnazjum w Chojnicach. Był wówczas stypendystą Towarzystwa Pomocy Naukowej. Po złożeniu egzaminu dojrzałości w 1853 r. rozpoczął naukę w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Święcenie kapłańskie otrzymał w 1957 r. Następnie jako wikariusz pełnił posługę duszpasterską w Człuchowie, Zblewie, Oksywiu, Gniewie, Mokrem, Łasinie i Toruniu. Był również administratorem parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Grucznie w 1859 r. i kościoła Wszystkich Świętych w Skórczu (1863). W l. 1866–1902 pełnił posługę proboszcza parafii pw. św. Barbary w Starogrodzie (dekanat chełmiński). Był inicjatorem polskiego ruchu organizacyjnego, stanął na czele Towarzystwa Ludowego w Pieńkowicach, był prezesem Towarzystwa Rolniczego w Starogrodzie. Zmarł w Chełmnie, pochowany został na cmentarzu parafialnym w Starogrodzie.

1. Mross H., Zaborowski Józef (1830–1902), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 374.