(1875-1935)

ksiądz katolicki, proboszcz w Klonówce i Wąbrzeźnie, delegat na Polski Sejm Dzielnicowy, działacz społeczny i polityczny, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1910–1925.

Urodził się we wsi Bladowo w pow. tucholskim. Był synem Piotra i Katarzyny z domu Czerwińskiej. Jego ojciec był właścicielem gospodarstwa rolnego. Po ukończeniu szkoły ludowej edukację kontynuował na szczeblu średnim w Królewskim Gimnazjum w Chojnicach, gdzie przystąpił do konspiracyjnej organizacji filomackiej. Maturę uzyskał w 1895 r. i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie uzyskał w 1900 r. Posługę duszpasterską jako wikariusz sprawował w Starogardzie, Starej Kiszewie, Przysiersku, Świeciu i Osiu. W 1901 r. został tymczasowym administratorem parafii pw. św. Męczenników Fabiana i Sebastiana we wsi Szczuka, w l. 1910–1912 administrował parafią w Klonówce (pow. starogardzki), w której proboszczem był w l. 1912–1924. Na l. 1924–1935 objął probostwo parafii pw. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. Kierował pracą polskich Towarzystw Ludowych w pow. starogardzkim, w 1918 r. wszedł w skład lokalnej Rady Ludowej i został wybrany delegatem na Sejm Dzielnicowy do Poznania. W okresie międzywojennym związał się ze Stronnictwem Narodowym, pełnił funkcję powiatowego prezesa tej organizacji w powiecie wąbrzeskim. Zmarł w Wąbrzeźnie, gdzie został pochowany.

1. Wielgoszewski W., Czciciel Maryi, duszpasterz i społecznik, „Niedziela. Głos z Torunia”, nr 47, 20 listopada 2011, s. VIII.
2. Mross H., Zakryś Jan Nepomucen (1875–1935), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 375–376.