(1877-1939)

ksiądz katolicki, proboszcz w Strzebczu i Zblewie, członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1900–1911.

Urodził się we wsi Bladowo w pow. tucholskim w rodzinie Jakuba i Justyny z domu Szamockiej. Jego ojciec był właścicielem gospodarstwa rolnego. Po ukończeniu szkoły ludowej naukę kontynuował w Królewskim Gimnazjum w Chojnicach, gdzie uzyskał maturę w 1899 r. W l. 1899–1903 kształcił się w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Po otrzymaniu święceń kapłańskich pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz w Nowej Cerkwi, Wałdowie, Żukowie. W l. 1912–1915 pełnił funkcję rektora (kuratusa) kościoła pw. Matki Bożej Królowej Świata w Kisielicach. W 1915 r. mianowany został proboszczem parafii pw. św. Marii Magdaleny w Strzebczu, gdzie pracował do 1927 r. Następnie pełnił funkcję proboszcza w Zblewie w kościele pw. św. Michała Archanioła. Po ataku III Rzeszy na Polskę aresztowany przez Niemców 13 października 1939 r., rozstrzelany trzy dni później w Lesie Szpęgawskim. Spoczął we wspólnej mogile.

1. Mross H., Zakryś Piotr (1877–1939), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 375.