(1873-1936)

historyk, działacz Narodowej Demokracji (1906–1912), senator RP reprezentujący Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (1928–1935), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1927–1932.

Urodzony w Warszawie. W 1892 r. ukończył w tym mieście V Gimnazjum Państwowe. Ze względu na zaangażowanie w organizację tajnych kółek uczniowskich i grożące mu konsekwencje wyjechał na studia historyczne do Galicji. W 1900 r. uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, studiował też w Wiedniu, Berlinie i we Włoszech (tam jako stypendysta Akademii Umiejętności). W 1903 r. uzyskał habilitację na UJ. Po 1905 r. przeniósł się do Lwowa i związał z tamtejszym uniwersytetem, obejmując kierownictwo Katedry Historii Polski. W 1907 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1913 r. profesorem zwyczajnym historii Polski. Po 1912 r. wystąpił z Narodowej Demokracji i zaczął popierać obóz piłsudczyków. W l. 1914–1917 redagował „Kwartalnik Historyczny”. Od 1927 r. był członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności oraz członkiem rzeczywistym Towarzystwa Naukowego we Lwowie. W l. 1923–1932 i 1934–1936 był prezesem Polskiego Towarzystwa Historycznego. Należał też do zagranicznych towarzystw naukowych, m.in. Czeskiego Królewskiego Towarzystwa Naukowego oraz Węgierskiego Towarzystwa Historycznego.

1. Śreniowska K., Stanisław Zakrzewski. Przyczynek do charakterystyki prądów ideologicznych w historiografii polskiej 1893–1936, Łódź 1956.
2. Wierzbicka M., Zakrzewski Stanisław, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 571–572.