(1843-1927)

ksiądz katolicki, nauczyciel, teolog, działacz społeczno-oświatowy, literat, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1876–1921.

Urodził się we wsi Grubno (pow. chełmiński) w rodzinie nauczyciela Heliodora i Konstancji z domu Dąbrowskiej. Po skończeniu szkoły ludowej w 1853 r. naukę kontynuował w Królewskim Gimnazjum w Chełmnie, gdzie przystąpił do konspiracyjnego towarzystwa Filomatów Pomorskich. W 1863 r. złożył egzamin maturalny i rozpoczął studia matematyczno-przyrodnicze w Berlinie. W 1867 r. wstąpił do Zakonu misjonarzy św. Wincentego à Paulo. Po rezygnacji z życia zakonnego rozpoczął naukę w Seminarium Duchownym w Pelplinie, w którym w 1871 r. uzyskał święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pełnił posługę duszpasterską w Nowym Mieście Lubawskim i Wąbrzeźnie. Od 1872 r. zatrudniony został w progimnazjum biskupim (Collegium Marianum) w Pelplinie jako nauczyciel fizyki, języków niemieckiego, łacińskiego i polskiego. W tym czasie kultywował przywiązanie do polskości wśród słuchaczy zakładu, tworzył poezje i utwory literackie – powieści obyczajowe i historyczne (używając pseudonimu Jan Piotrowin). Opublikował opracowanie i poemat dotyczące objawień gietrzwałdzkich w 1877 r. W l. 1911–1920 był kapelanem w Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo w Bysławku. W 1920 r. przeniósł się do Torunia. Za zasługi w podtrzymywaniu polskości na Pomorzu otrzymał Order „Polonia Restituta”. Zmarł w 1927 r. Został pochowany na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu.

1. Mross H., Zieliński Jan Heliodor, pseud. Jan Piotrowin (1843–1927), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 378–379.
2. Wielgoszewski W., Patriota, przyjaciel młodzieży, „Niedziela. Głos z Torunia”, nr 49, 2012, s. VIII.