(1883-1940)

ksiądz katolicki, jezuita, proboszcz w Osiu, Chełmoniu oraz parafii Chrystusa Króla i św. św. Janów w Toruniu, literat, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w. l. 1939–1940, więzień obozów w Stutthof i Sachsenhausen.

Urodził się we wsi Rydlewo w pow. żnińskim w rodzinie rolnika Juliana i Marii z Ciechowiczów. Był uczniem Królewskiego Gimnazjum w Bydgoszczy, po ukończeniu którego w 1901 r. wstąpił do zakonu jezuitów. Jako zakonnik odbył studia wyższe z filozofii i historii sztuki w Nowym Sączu, Rzymie i Krakowie. Święcenia kapłańskie uzyskał w 1914 r. W l. 1914–1920 pracował w charakterze misjonarza i rekolekcjonisty. W tym czasie publikował też prace teologiczne i dotyczące historii kościoła (m.in. popularna biografia św. Stanisława Kostki). W 1928 r. wystąpił z zakonu. Został mianowany proboszczem parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Osiu na terenie diecezji chełmińskiej. W l. 1931–1935 pełnił funkcję proboszcza w kościele św. Bartłomieja we wsi Chełmonie w dekanacie kowalewskim, by od 1935 r. zostać zwierzchnikiem parafii Chrystusa Króla w Toruniu. Po przybyciu do ówczesnej stolicy województwa pomorskiego zaangażował się w pracę nad wykończeniem powierzonej mu świątyni. W 1936 r. został mianowany proboszczem bazyliki św. Jana w Toruniu. Po zajęciu Pomorza przez Niemców w 1939 r. został więźniem Fortu VII w Toruniu, skąd trafił do obozu koncentracyjnego w Stutthofie a następnie w Sachsenhausen, gdzie zmarł w wyniku wycieńczenia w maju 1940 r.

1. Mross H., Ziemski Aleksander Feliks (1883–1940), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 381.
2. Kurlenda P., Ziemski Aleksander Feliks (1883–1940), [w:] Toruński słownik biograficzny, t. 3, red. K. Mikulski, Toruń 2002, s. 257–258.