()

Grono Nauczycielskie Szkoły Wydziałowej Żeńskiej w Toruniu, członek zwyczajny (instytucjonalny) w l. 1927-1934.

Szkoły wydziałowe, pozostałość po pruskim systemie kształcenia, określano jako „wyższy typ szkoły powszechnej”. Stanowiły placówki pośrednie między szkołą powszechną a szkołą średnią. Uczęszczać można było do nich po ukończeniu trzech klas szkoły powszechnej. Nauka trwała sześć lat, przy czym w trzech ostatnich klasach kładziono nacisk na kształcenie zawodowe, przede wszystkim biurowe. Żeńska Szkoła Wydziałowa w Toruniu powstała w 1924 r. Przez cały okres istnienia kierowniczką szkoły była Maria Zerbe. W połowie 1933 r. połączona została z Męską Szkołą Wydziałową. Powstałą w efekcie Szkołę Koedukacją zlikwidowano w 1937 r. z powodu kosztów i pod wpływem ogólnopaństwowego procesu ujednolicania systemu edukacji. Nauczyciele prowadzili szeroką aktywność społeczną, należąc do Związku Harcerstwa Polskiego czy Polskiego Białego Krzyża. Grono nauczycielskie przystąpiło do Towarzystwa Naukowego w grudniu 1925 r. w odpowiedzi na okólnik Kuratora Okręgu Szkolnego Pomorskiego, który to dokument stanowił reakcję na polecenie wojewody pomorskiego. Wzywał on starostów powiatowych, burmistrzów i prezydentów miast do zgłaszania swoich urzędów jako członków Towarzystwa Naukowego. Kurator w swoim piśmie podkreślał rolę nauczycielstwa w krzewieniu kultury polskiej na Pomorzu oraz zobowiązanie społeczne do wsparcia TNT składką. Początkowo nauczyciele obu szkół płacili po jednej składce, od kwietnia 1933 r. dyrektor szkoły żeńskiej zawiadomiła TNT, że z powodu uszczuplania się obu gron pedagogicznych, przesyłana będzie jedna wspólna składka. Ostatnia, zapisana na rok 1934 r., jest płacona w racie kwartalnej, a nie półrocznej, jak do tej pory, co wskazuje na finansowe podłoże zakończenia członkostwa nauczycieli szkół wydziałowych w TNT.

1. Olstowski P., Szkoły wydziałowe w Toruniu lat II Rzeczypospolitej, “Rocznik Toruński, t. 33: 2006, s. 119-147.