Łyskowski Ignacy
Urodził się 3 II 1864 r. w Żelichowie na Pomorzu (obecnie pow. nowodworski) w rodzinie ziemiańskiej Mateusza i Malwiny z Poleskich. Studiował na wydziale prawa w Berlinie, specjalizując się w zagadnieniach historycznoprawnych pod kierunkiem m.in. Theodora Mommsena i Heinricha Brunnera. Doktorat uzyskał w 1888 r., a habilitację w 1894 r. w szwajcarskim Fryburgu. Rok później otrzymał tam profesurę, a w 1900 r. przeniósł się do Lwowa, gdzie objął katedrę prawa rzymskiego. W 1915 r. przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w roku akademickim 1923/24 pełnił godność rektora. W 1935 r. przeszedł w stan spoczynku. Wyróżniony doktoratem honoris causa uniwersytetu w Nancy i Uniwersytetu Warszawskiego. Publikował z zakresu prawa rzymskiego, cywilnego, a także teorii prawa i prace o charakterze prawnoporównawczym. Reprezentował Polskę jako delegat do Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie. Od 1906 r. był członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu, od 1908 r. członkiem czynnym Istitutio di Diritto Romano w Rzymie, od 1910 r. członkiem korespondentem Akademii Umiejętności w Krakowie, od 1914 r. członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Okupację niemiecką spędził w Milanówku, gdzie m.in. opracowywał – zgodnie z pomysłem gen. Władysława Sikorskiego – statut federacji państw środkowej Europy. Zmarł 10 I 1945 r. w Milanówku.
Bukowska K., Łyskowski Ignacy, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 18, z. 5, red. E. Rostworowski, Wrocław-Warszawa-Kraków 1973, s. 606.
Fot. ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie