(1877-1939)

ksiądz katolicki, proboszcz parafii w Pączewie, męczennik II wojny światowej, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1906–1933.

Franciszek Błędzki urodził się w Rożentalu k. Pelplina. Jego rodzicami byli rolnik Ignacy i Marianna z domu Liss. Pobierał nauki w pelplińskim Collegium Marianum (1887–1897), a następnie w chełmińskim Gimnazjum Królewskim, gdzie należał do tajnej organizacji filomackiej. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1902 r. podjął studia w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1906 r., po czym jako wikary podjął pracę duszpasterską kolejno w Grucznie, Strzepczu i Skórczu. Następnie od 1911 r. w Skarlinie i Wabczu. W l 1915–1919 kontynuował pracę jako wikariusz w Pieniążkowie, Barłożnie i w Grudziądzu, w którym zastępował chorego proboszcza. W 1921 r. uzyskał nominację na proboszcza w Pączewie, gdzie przyczynił się do odnowienia świątyni. Jednocześnie pełnił funkcję wizytatora lekcji religii w szkołach działających na terenie dekanatu. W październiku 1939 r. został aresztowany przez Niemców i zamordowany w Lesie Szpęgawskim koło Starogardu Gdańskiego.

1. Diecezja chełmińska: zarys historyczno-statystyczny, Pelplin 1928, s. 567.
2. Mross H., Błędzki Franciszek (1877–1939), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 18.
3. Szpęgawsk: z martyrologii mieszkańców Kociewia, red. M. Grzegorek, M. Kozłowska, Gdynia 1959, s. 34.