(1883-1940)

Ksiądz katolicki, proboszcz parafii w Golubiu (1927-1939), działacz społecvzny i oświatowy, męczennik II wojny światowej, członek zwyczajny TNT w l. 1915-1921

Urodził się w 1883 r. w Wąbrzeźnie. Jego rodzicami byli rzeźnik Wojciech i Julianna z domu Golusińska. Nauki pobierał w pelplińskim Collegium Marianum. Egzamin dojrzałości zdał w 1907 r. Następnie studiował w pelplińskim Seminarium Duchownym. Studia ukończył przyjęciem święceń kapłańskich w 1911 r. Doświadczenie w pracy duszpasterskiej zdobywał jako wikary parafii w Lisewie, Kościerzynie, Kowalewie, Toruniu i Borzyszkowach. W l. 1918-1920. był przewodniczącym Powiatowej Rady Ludowej w Kościerzynie. Od 1919 r. prowadził Zimową Szkołę Rolniczą. W 1920 r. z jego inicjatywy zorganizowano prywatną szkołę polską, a ponadto w latach 1920-1927 był katechetą w Lubawie. Od 1927 r. pełnił funkcję proboszcza parafii w Golubiu. W tym samym czasie sprawował obowiązki wizytatora nauki religii w dekanacie golubskim. Zwieńczeniem jego działalności publicznej było odznaczenie Złotym Krzyżem Zasługi za działalność narodową w okresie zaboru pruskiego w 1930 r. W październiku 1939 r. został aresztowany przez Niemców, a następnie więziony kolejno w Dębowej Łące, Chełmnie, Stutthofie i Sachsenhausen. W tym ostatnim obozie zmarł w 1940 r.

1. Kownacki Bronisław (1883-1940) [w:] Mross H., Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920,, Pelplin 1995, s. 146.