(1889-1939)

ksiądz katolicki, weteran I wojny światowej, proboszcz w Żukowie, ofiara zbrodni niemieckich, członek zwyczajny TNT w l. 1916-1921.

Urodzony w Kurkocinie k. Wąbrzeźna. Syn nauczyciela Franciszka i Julii. W 1910 r. ukończył naukę w Królewskim Katolickim Gimnazjum Męskim w Chełmnie. W l. 1911-1915 uczęszczał na studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Pelplinie, które zostały przerwane przez służbę sanitarną w wojsku niemieckim. Po powrocie do Seminarium ukończył je 1916 r., otrzymując święcenia kapłańskie. Wikary w Lisewie, Bysławiu, Brodnicy, Czersku oraz kuratus w Dąbrówce Królewskiej i Toruniu Mokre. W l. 1923-1926 nauczał religii jako katecheta Gimnazjum Męskiego w Toruniu. Od 1934 r. proboszcz parafii w Żukowie. Po wkroczeniu Niemców został aresztowany i osadzony w Kartuzach. Rozstrzelany w listopadzie 1939 roku.

1. Gołomski Bernard (1889-1939) [w:] Mross H., Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 82-83.

2. Jacewicz W., Woś J., Martyrologium polskiego duchowieństwa rzymskokatolickiego pod okupacją hitlerowską w latach 1939-1945. Wykaz duchownych zmarłych, zamordowanych lub represjonowanych przez okupanta w diecezjach chełmińskiej, częstochowskiej, łomżyńskiej, łódzkiej i płockiej oraz archidiecezji warszawskiej, z. 2, Warszawa 1977, s. 55.