(1853-1920)

ksiądz, dziekan pucki, inspektor szkolny, działacz narodowy, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1899–1919.

Urodził się w kociewskiej wsi Bzowo w pow. świeckim, w rodzinie nauczyciela Karola i Anny z Baranowskich. Ojciec był organistą w kościele parafialnym pw. św. Małgorzaty Antiocheńskiej i Podwyższenia Krzyża Świętego w Bzowie. W l. 1864–1873 kształcił się w Collegium Marianum w Pelplinie i jako stypendysta Towarzystwa Pomocy Naukowej w Królewskim Katolickim Gimnazjum w Chełmnie. W l. 1876–1880 studiował teologię na Uniwersytecie Wrocławskim i w Monachium. Święcenia uzyskał w 1880 r. W l. 1884–1887 był proboszczem w parafii pw. Wszystkich Świętych w kaszubskiej wsi Wysin. Z jego inicjatywy dokonano przebudowy i modernizacji filialnej świątyni pw. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza we wsi Szczodrowo. W l. 1887–1894 proboszcz w Jastarni, a od 1894 do śmierci proboszcz kościoła farnego pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Pucku. Inicjator ruchu organizacyjnego społeczności polskiej w Pucku (Katolickie Stowarzyszenie Robotników, Stowarzyszenie „Straż”, chór katolicki). W 1920 r. zaangażowany w akcję powitania wojsk polskich z gen. Józefem Hallerem na czele i uroczystości zaślubin Polski z morzem. Zmarł w Pucku, gdzie został pochowany na cmentarzu parafialnym.

1. Mross H., Borna Aleksander (1853–1920), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 22.

2. Necel A., Nie rzucim ziemi..., Warszawa 1969.