Wydział powiatowy powiatu lubawskiego
Wydziały powiatowe były organami wykonawczymi władzy powiatowej. Na terenie zaboru pruskiego aż do 1933 r. ich funkcjonowanie było określone przez ustawodawstwo pruskie i pojedyncze rozporządzenia z początku lat 20. W skład wydziału wchodziło sześciu członków, wybieranych przez sejmik powiatowy oraz starosta, wyznaczany przez władze centralne. W wyniku ustawy scaleniowej z 1933 r. starosta powiatowy stawał się przedstawicielem administracji centralnej. Jak wcześniej, wydział powiatowy wybierany był przez radę powiatową. Sam wydział mógł być rozwiązany przez wojewodę, sprawującego kontrolę nad administracją powiatową.
Wydział powiatowy powiatu lubawskiego w odpowiedzi na prośbę Towarzystwa Naukowego, stworzył w połowie lipca 1925 r. listę ok. 22 potencjalnych członków, zamieszkujących teren powiatu. W odpowiedzi na apel wojewody pomorskiego, by wesprzeć TNT finansowo wydział zapisał się jako członek Towarzystwa ze składką 20 zł, starając się też zwerbować podległe sobie gminy, jednak bezskutecznie. W 1929 r. powiat wpłacił też skromną subwencję.
Klimek M., Samorząd powiatowy w okresie II Rzeczypospolitej. Założenia i rzeczywistość [w:] 10-lecie funkcjonowania samorządu powiatowego (1999-2000). Doświadczenia i perspektywy, Stalowa Wola 2010, s. 47-61.
