(1855-1935)

ksiądz katolicki, doktor teologii, proboszcz w Szwarcenowie i Lęborku, szambelan papieski, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1906–1917.

Urodził się w Gdańsku. Jego rodzicami byli Karol August, robotnik, i Henrietta z domu Reinkowska. Nauki pobierał w gdańskim Gimnazjum Miejskim, w którym w 1877 r. zdał egzamin dojrzałości. Podjął studia teologiczne w Rzymie (seminarium w Pelplinie było wówczas zamknięte z powodu polityki kulturkampfu). W Stolicy Piotrowej uzyskał doktorat z teologii oraz święcenia kapłańskie (1883). Po powrocie na Pomorze doskonalił się w pracy duszpasterskiej jako wikary w Wąbrzeźnie i Pelplinie. W 1887 r. podjął pracę w Collegium Marianum. Po ponownym uruchomieniu Seminarium Duchownego w Pelplinie wykładał tam teologię dogmatyczną w l. 1887–1893. W 1893 r. został mianowany proboszczem w Szwarcenowie, a 1897 r. w Lęborku, gdzie aktywizował życie religijne. Głosił tam polskie kazania. Zwieńczeniem jego działalności duszpasterskiej była decyzja papieża Piusa XI o mianowaniu go szambelanem. Zmarł w Lęborku.

1. Mross H., Borschki Paweł Jan (1855–1935), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 23–24.