(1867-1952)

ksiądz katolicki, proboszcz w Jeżewie, działacz społeczny i dobroczynny, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1902–1924.

Urodzony w 1867 w zgermanizowanej rodzinie gdańskiej. Syn Walentego i Wilhelminy. W 1891 r. ukończył Gimnazjum Miejskie w Gdańsku. Studiował teologię w Seminarium Duchownym w Pelplinie, gdzie w 1895 r. przyjął sakrament święceń kapłańskich. Początkowo sprawował funkcję wikarego w Unisławiu, Gniewie i Lubawie. W l. 1900–1947 proboszcz parafii Trójcy Świętej w Jeżewie. W 1925 r. rozpoczął budowę nowego, murowanego kościoła, ufundowanego ze składek wiernych, zbieranych jeszcze przed wybuchem I wojny światowej. Początkowo oskarżany o wspieranie dążeń germanizacyjnych na ziemiach polskich. Działał czynnie w 1915 r. na rzecz uwolnienia więzionego w Berlinie księdza Pawła Czaplewskiego. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej kontynuował działalność społeczną i dobroczynną na terenie parafii. Po przejściu na emeryturę w 1947 r. przeniósł się do Żurawiej Kępy. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Jeżewie.

1. Mross H., Burtschik Jan (1867–1952), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 28.