(1843-1926)

ksiądz, historyk Kościoła, profesor i rektor (1891/1892) Uniwersytetu Jagiellońskiego, redaktor „Przyjaciela Ludu”, członek korespondent Akademii Umiejętności (od 1908), członek Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1897–1926, od 1902 r. członek honorowy.

Urodzony w Mielżynie (Wielkopolska). Początkowo pracował jako wikariusz oraz prefekt szkół w Bydgoszczy i Poznaniu, jednak w wyniku polityki kulturkampfu nie mógł kontynuować tej działalności. Rozpoczął wówczas prywatne nauczanie, które wbrew zaleceniom władz pruskich prowadził w języku polskim. Aktywność tę łączył z pracą duszpasterską i wygłaszaniem kazań oraz przemów na wiecach o charakterze religijno-patriotycznym (dotyczyły m.in. skutków polityki kulturkampfu dla Polaków). Od początku lat 80. XIX w. związał się z Wydziałem Teologicznym UJ, gdzie kierował Katedrą Historii Kościelnej. Był wówczas posłem do Rady Państwa w Wiedniu (1885–1897). Autor licznych prac naukowych z zakresu historii Kościoła, współpracował z wieloma czasopismami, w tym z periodykami TNT. Od 1918 r. był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, do którego należał od 1874 r. 

1. Glemma T., Chotkowski Władysław Longin, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 3, z. 5, s. 430–432.

2. Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A–J, oprac. A. Śródka, P. Szczawiński, Wrocław 1983, s. 216–218. 

3. Romek Z., Chotkowski Władysław Longin, [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 81.