(1885-1940)

ksiądz katolicki, proboszcz w Swornegaciach i Raciążu, działacz na rzecz języka polskiego, działacz samorządowy, ofiara zbrodni niemieckich, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego w Toruniu w l. 1910–1932.

Urodzony na Kaszubach, we wsi Małe Chełmy. Pochodził z chłopskiej rodziny Franciszka i Łucji. Był uczeniem Collegium Marianum w Pelplinie oraz Królewskiego Katolickiego Gimnazjum w Chojnicach, które ukończył w 1905 r. W trakcie nauki zaangażowany w lokalną działalność filomacką. W l. 1906–1910 studiował teologię i filozofię w Seminarium Duchownym w Pelplinie, które ukończył, otrzymując sakrament święceń kapłańskich. Został wikarym w Byszewie, a następnie w Pelplinie, Człuchowie, Tczewie, Błędowie i Pieniążkowie. W 1918 r. uzyskał nominację na proboszcza w Swornegaciach, w 1938 r. przeniesiony do Raciąża. W 1939 r. mianowany dziekanem tucholskim. W czasie posługi kapłańskiej zaangażował się w propagowanie języka polskiego, nauczając go dzieci. Dwukrotnie (1926 i 1935) wybrany do Sejmiku Powiatowego w Chojnicach z ramienia Stronnictwa Narodowego. Po wkroczeniu Niemców aresztowany w 1939 r. W kwietniu 1940 r. przetransportowany do KL Sachsenhausen, gdzie wkrótce został zamordowany.

1. Jacewicz W., Woś J., Martyrologium polskiego duchowieństwa rzymskokatolickiego pod okupacją hitlerowską w latach 1939–1945. Wykaz duchownych zmarłych, zamordowanych lub represjonowanych przez okupanta w diecezjach chełmińskiej, częstochowskiej, łomżyńskiej, łódzkiej i płockiej oraz archidiecezji warszawskiej, z. 2, Warszawa 1977, s. 37.
2. Mross H., Czapiewski Józef (1885–1940), [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 37.